اینکه همه تو این وضعیت یهو یاد کتاب کوری افتادن من رو بیشتر از هر همیشه خوشحالم میکنه که هیچوقت کتابخوان نبودهام. چون مجدداً مهر تاییدی بر پوچ بودن جریان روانی-تنشی فضای مجازی هست. تو این شرایط بش

هیجانتون رو کنترل کنید و با مطالعه منابع «معتبر» سطح آگاهیتون رو افزایش بدین. اینطوری نه فقط در مقابل کروناویروسها، بلکه مهمتر از اون در مقابل جهالتهای ناخواسته درونی و بیرونی هم امن میمونید. و

"اگر آدمها بهجای خیره شدن به چشم یکدیگر به نافهای همدیگر نگاه میکردند، همیشه راه بهتری برای حل اختلافهای خود مییافتند. زیرا بر خلاف چشمها، اثری از عشق یا نفرت در ناف آدمها یافت نمیشود. ناف آدم دکمهای است که آسوده روی شکم جای گرفته و فیلسوفانه لبخند میزند."

"Isn't there someone kind enough to come strangle me in my sleep?"

— Ryunosuke Akutagawa

بویِ جویِ مولیان که نه، با من از بوی مویِ جولیان بگو!

تو این چندروزه صحنههایی رو دیدم که پر از علامت سوال و البته همراه با تعجب بود برام، بخصوص که به اواخر دوره کمون کرونا و پیکِ ظهور علائمش نزدیک میشیم. فکر میکنم نیازی به اظهار جسارت از طرف بنده نباشه

از این حال پر از کنتراست، پر از وحشت و امید همزمان، پر از تیرگی و امید تخیلی به روشنایی بعدش، بهار بعد از زمستون، چجوری میشه رها شد؟ تاریکی، این روزها، عین خفاش نحسیه که اگه بالهاش رو قطع کنی باز به مسیر پر از کثافتش ادامه میده.

پینوشت:

یک/ آدما چرا بعد یه مدتی وقیح میشن؟

دو/ وسواس خودم کم بود این کرونا کوفتی هم قوز بالا قوز شد.

ساده میگم، هر دارویی که حتی حکم معجزه رو واسه یه بیماری و بیمار خاصی، داره، برای باقی بیماران و بیماریها دارای ملاحظاتیه و ممکنه حتی مرگبار هم باشه. گاهی سکوت محبتآمیزترین پاسخ در قبال نافهمیهاست.

دستکش لاتکس با قیمت خداتومن تهیه کردن یه آرامش خاطر نسبی دارن که استپ اولیه پیشگیری رو لحاظ کردن، سر صبحی به هوای نون تازه و داغ راهی نونوایی میشن، چه کارت تقدیم کنن و چه اسکناس، تا اینجاش اوکیه، اما

متعلق به جهان مژهها که باشی ، با اتاق خوابت هم غریبه میشوی ...

هر روز یه تصمیم جدید و حاملهکننده از سمت مدبران بیتدبیر مملکت، که ثابت کردن فقط آرامش و رفاه مردم عادی رو نشونه گرفتن!

فاتحه بورس خونده شد با خبری که امروز اومد. از این پس نوسان قیمتها هر روز اندازه یک قاشق چایخوری.